Het projectie argument veronderstelt meestal wat het moet bewijzen. Men gaat uit van atheïsme en verklaart dan waarom er mensen zijn die in God geloven. Zonder die aanname, is de ruimte weer open. Dan merken we dat er een verlangen in ons is naar een Hoogste Wezen dat ons werkelijk zou kunnen vervullen. Dat kan bedrieglijk zijn, zeker, maar heel vaak zijn verlangens belangrijke signalen die met ons diepste wezen te maken hebben. Zoals bv. verlangen naar liefde, verlangen naar water, verlangen naar zingeving, ga zo maar door. Met die verlangens corresponderen zeker doelen, doelen die objectief bestaan. Dus dit verlangen naar een God zou ook een belangrijk signaal kunnen zijn van een bestaande God. Dus het projectie argument als argument voor het niet-bestaan van God is ongeldig: het veronderstelt wat het moet bewijzen.

En waarom keren we het argument niet om? Jij droomt je een lege hemel! Jij droomt dat God niet bestaat. Uit angst bv., of omdat je je autonomie niet wilt opgeven,  omdat je dus, zoals Genesis zegt, zelf als God wilt zijn. Je wilt diep in je hart gewoon zelf het middelpunt van het heelal zijn. Maar dus bestaat God wel, want dit is alleen maar wishful thinking van jou! Dit argument is natuurlijk eveneens ongeldig, want het veronderstelt wat het zou moeten bewijzen: dat God bestaat. Ik ga er trouwens inderdaad van uit dat God bestaat, daar ben ik open in, dat smokkel ik niet mee. Ik vind dat een terechte aanname (zie o.a. het werk van Alvin Plantinga). Dus ik vind het idee dat sommige mensen om genoemde redenen niet in God geloven een goede spiegel voor iedereen die durft te kijken. Maar ik gebruik het niet als godsbewijs. Laat iedereen die durft te denken dan ook stoppen met het ‘teddybeer-argument’ te gebruiken als bewijs voor het niet-bestaan van God. Dat blijft een aanname, vooralsnog zonder enig bewijs.