Wij moeten bevrijd worden van onszelf. Het boeddhisme zegt en belooft dat je ooit je zelf totaal en absoluut zult verliezen. Maar dat moet je wel zelf doen, er is immers niemand anders voor je die dat zou kunnen doen. Het Christendom zegt en belooft dat je jezelf slechts voor een bepaald aspect zult verliezen: de ‘homo incurvatus in se’, zoals Luther dat zei, de ‘naar zichzelf gekeerde mens’. Dat alle lijnen toch altijd weer terugbuigen naar jezelf, het gretig ‘ik’. Daarvan bevrijd worden kun je niet zelf, dat moet een Ander voor je doen. Herlees nog eens de sublieme scene in ‘De reis van het drakenschip’ uit de Narnia serie: dat Eustaas wordt gewassen in het water en uiteindelijk zijn drakenhuid kwijtraakt. (Zit niet in de film, helaas!) Een meesterlijk beeld van de christelijke manier waarop wij bevrijd worden van onszelf. Eustaas is veranderd in een draak en wil dat in een poel weer kwijtraken. Beeld van het doopwater? Maar hoe vaak hij zijn drakenhuid er ook afstroopt, die huid komt steeds weer terug. Dan komt de leeuw Aslan en doet het voor hem. Het doet dan veel meer pijn, maar het resultaat is blijvend.

Linkje: Doopdienst

Ik had een doopdienst waarin het in de preek ook precies hier over ging: preek begint na 50 minuten (oef, we begonnen te laat met de dienst zelf, liep wat uit dus). Tekst was Hand. 2: 37, eind van de eerste Pinksterpreek van Petrus.